موقعیت مکانی: زمین در نظر گرفته شده برای احداث این پتروشیمی، در منطقه ویژه اقتصادی صنایع انرژی بر پارسیان (در استن هرمزگان) و با مساحت حدود 68 هکتار میباشد.
هدف از احداث این پتروشیمی واقع در منطقه ویژه اقتصادی انرژی بر پارسیان، تولید محصولات فنل – استن و سایر محصولات پایین دستی آن شامل پلی کربنات، متیل متاکریلات و پلی متیل متاکریلات به همراه سیانید هیدروژن و منوکسیدکربن میباشد. در حال حاضر هیچ یک از واحدهای تولیدکننده محصولات اصلی در این طرح (به جز واحد تولیدی پلی کربنات) در داخل کشور وجود ندارد و این محصولات تمام از طریق واردات تامین میگردند.
– ظرفیت تولید فنل و استن: به ترتیب به میزان 125،000 و 76،800 تن در سال (از خوراک اصلی بنزن) تولید خواهند شد.
– ظرفیت تولید پلی کربنات: در زنجیره پایین دستی فنل، تبدیل بخشی از آن (80،000 تن) برای تولید محصول پلی کربنات به میزان 100،000 تن در سال مصرف خواهد شد.
– ظرفیت تولید متیل متاکریلات: در زنجیره پایین دستی استن، تبدیل بخشی از آن (60،000 تن) برای تولید محصول متیل متاکریلات به میزان 50،000 تن در سال مصرف خواهد شد.
– ظرفیت تولید پلی متیل متاکریلات: در زنجیره پایین دستی متیل متاکریلات، تبدیل بخشی از آن (21،000 تن) برای تولید پلی متیل متاکریلات به میزان 20،000 تن در سال مصرف خواهد شد.
– ظرفیت تولید سیانید هیدروژن: به عنوان یک واحد مستقل (ماده کمکی مورد نیاز برای تولید متیل متاکریلات) به ظرفیت 4،500 تن در سال تولید خواهد شد.
– ظرفیت تولید منوکسیدکربن: به عنوان یک واحد مستقل (مورد نیاز برای تولید پلی کربنات) به ظرفیت 23،300 تن در سال تولید خواهد شد.
فرآیندهای تولیدی: تکنولوژی برتر برای تولید فنل و استن (از خوراک بنزن) شامل آلکیلاسیون بنزن و پروپیلن با استفاده از کاتالیست زئولیت است که به عنوان شناخته شدهترین و پرکاربردترین روش تولید فنل و استن در سطح دنیا میباشد. تکنولوژی برتر برای تولید پلی کربنات شامل ترانس ذوب (غیر فسژن) کربنات دی فنیل با بیس فنل آ است. تکنولوژی برتر تولید متیل متاکریلات شامل فرآیند استن – سیانوهیدرین که متداول ترین روش تولید این ماده است (از اسید سولفوریک استفاده نمی شود و آمونیوم بی¬سولفات نیز به عنوان محصول جانبی تولید نمیگردد و به عنوان یک روش مناسب زیستمحیطی مطرح است). تکنولوژی برتر برای تولید پلی متیل متاکریلات شامل روش پلیمریزاسیون تودهای که به عنوان مناسبت ترین روش زیستمحیطی شناخته میشود (برخلاف سایر روش های پلیمریزاسیون از قبیل دوغابی و امولسیونی). تکنولوژی برتر برای تولید سیانید هیدروژن بر اساس تکنولوژی شناخته شده در سطح دنیا (Andrussow) که مصرف آب حداقلی و درجه بالای خلوص محصول شناخته میشود.
منابع آلودگی هوا:
– آلودگی هوا در واحد تولید فنل – استن: تنها شاخص آلودگی هوا ناشی از این فرآیندها شامل هیدروکربن های غیرمتان (non-methane hydrocarbons) میباشد. ونت های پراکسیداسیون کیومن: به دلیل هیدروکربنهای فرار موجود در هوای مصرفی که بیشترین مقدار VOC ها از این بخش از فرآیند است.
– آلودگی هوا در واحد تولید پلی کربنات: تشکیل شدن بیس فنل آ در فرآیند ذوب و خطرات مرتبط با آن و انتشار بو به دلیل وجود رزینهای دی استر کربنیک باقیمانده در فرآیند ذوب و غیره
– آلودگی هوا در واحد تولید متیل متاکریلات: Offgas های حاصله از راکتور سیانوهیدرین استن و نشر از برج (ستون) بازیافت متیل متاکریلات و تقطیر اسید. ترکیبات آلی فرار ناشی از راکتور هیدرولیز و واحد تقطیر هیدروکربنهای سبک متیل متاکریلات و همچنین راکتور تخلیص آن که به عنوان بیشترین سهم تولید VOC ها در این فرآیند شناخته میشود.
– آلودگی هوا در واحد تولید پلی متیل متاکریلات: بخارات و جریانات حاوی ذرات پلیمری خوراک (متیل متاکریلات)
– آلودگی هوا در واحد تولید هیدروژن سیانید: جریانات گاز حاوی سیانید و آمونیاک در Offgas ها از واحد استریپرینگ آمونیاک